Ζούμε στην εποχή της απόλυτης έξαρσης των ατομικών απαιτήσεων. Η έννοια των δικαιωμάτων, που ιστορικά κατακτήθηκε με αγώνες για να προστατεύσει τον άνθρωπο από την αυθαιρεσία της εξουσίας, φαίνεται πως σε πολλές περιπτώσεις έχει μετατραπεί στον λεγόμενο «άκρατο δικαιωματισμό».
Πρόκειται για μια νοοτροπία όπου το άτομο προτάσσει συνεχώς το «τι δικαιούμαι», διαγράφοντας εντελώς το «τι οφείλω» ως μέλος μιας ομάδας, μιας εταιρείας ή μιας κοινωνίας.
