Όταν η εικόνα νικά τη μουσική

Σκέψεις με αφορμή τη Eurovision και τη σύγχρονη κουλτούρα του θεάματος

Η μουσική υπήρξε διαχρονικά μία από τις πιο βαθιές μορφές ανθρώπινης έκφρασης. Πολύ πριν υπάρξουν τα εντυπωσιακά φώτα, τα social media, οι σκηνικές υπερπαραγωγές και οι βιομηχανίες θεάματος, ο άνθρωπος συγκινούνταν από έναν ήχο, μια μελωδία, έναν ρυθμό. Από κάτι που άγγιζε άμεσα το συναίσθημα και την ψυχή χωρίς να χρειάζεται απαραίτητα λόγια ή εικόνες.

Σήμερα όμως, συχνά δημιουργείται η αίσθηση ότι η μουσική δεν βρίσκεται πλέον στο επίκεντρο. Με αφορμή διοργανώσεις όπως η Eurovision Song Contest, πολλοί αναρωτιούνται αν η ουσία της μουσικής υποχωρεί μπροστά στο θέαμα, στην εικόνα και στην εμπορικότητα.

Αρμονία, τάξη και ευπρέπεια: Η Καθημερινή Μορφή του Σεβασμού

Η αρμονία, η τάξη και η ευπρέπεια είναι έννοιες που συνδέονται στενά και περιγράφουν την οργάνωση, την ισορροπία και την ομορφιά σε ένα σύνολο. Η αρμονία αναφέρεται στην ισορροπία και την ταιριαστή συνύπαρξη των μερών. Η τάξη περιγράφει τη συστηματική διάταξη και οργάνωση. Η ευπρέπεια είναι η εμφάνιση που προκύπτει από την τάξη και την αρμονία, η ομορφιά και η κομψότητα. Ο Πλάτων οραματιζόταν την αρμονία ως προϋπόθεση της ευτυχίας, ενώ ο Αριστοτέλης έθετε το μέτρο ως αληθινό αγαθό.

Όταν οι συναυλίες γίνονται μόδα, χωρίς ουσία

Οι ίδιες συναυλίες, οι ίδιοι καλλιτέχνες, το ίδιο κοινό – μήπως χάνεται τελικά η ουσία της εμπειρίας;
Τα τελευταία χρόνια, το συναυλιακό τοπίο μοιάζει να κινείται σε έναν κύκλο επανάληψης. Οι ίδιοι καλλιτέχνες ανεβαίνουν στις ίδιες σκηνές, με το ίδιο ρεπερτόριο, στοχεύοντας στο ίδιο κοινό. Το φαινόμενο αυτό δημιουργεί την αίσθηση ότι η συναυλιακή εμπειρία μετατρέπεται σε μια διαδικασία περισσότερο εμπορικής αξιοποίησης παρά καλλιτεχνικής έκφρασης.

Ελευθερία και Υπευθυνότητα

Αυτό που παρατηρώ στην μικρή, μαγική μας χώρα είναι ότι, αντιμετωπίζουμε την ελευθερία με τέτοιο τρόπο ώστε η έννοια της ευθύνης να μην έχει καμιά σχέση με αυτήν. 

Βασικά κανείς δεν συνδέει σε αυτό τον τόπο, την ευθύνη με την ελευθερία και μάλιστα τις περισσότερες φορές θεωρούμε ότι αυτές οι έννοιες είναι ενάντιες η μία στην άλλη. Δηλαδή θεωρούμε την ελευθερία σαν μη ανάληψη ευθυνών, και την ευθύνη σαν στέρηση της ελευθερίας.

Ψήφος σε αξίες

Πολύ συχνά με ρωτάει κόσμος τι να ψηφίσουν στις δημοτικές εκλογές (για δήμαρχο ή για δημοτικούς συμβούλους), ή τι θα ψηφίσω εγώ. Είναι όντως μπερδεμένοι γιατί βλέπουν ότι οι περισσότεροι από αυτούς, που ασκούν εξουσία για χρόνια, έχουν προσωπικό συμφέρον να παραμείνουν στην εξουσία. Γνωρίζουν επίσης πολλοί από αυτούς, άσκησαν εξουσία χωρίς υπευθυνότητα και εντιμότητα. Και φυσικά είναι γνωστό ότι η εξουσία έλκει τους χειρότερους και διαφθείρει τους καλύτερους. 

Αυτοδίδακτοι και ανίδεοι επαναστάστες

Η ανθρώπινη βλακεία είναι κυριολεκτικά ακατανίκητη. Μπέρτολτ Μπρεχτ

Κάρτα του Αντίχριστου, με τσιπάκια που θα μας κατασκοπεύουν με γεωεντοπισμό, θα μας φακελώνουν και θα έχουν και τον αριθμό 666, κλπ. Ο σκοταδισμός σ' όλο το μεγαλείο. Πρωταγωνιστές οι ίδιοι οι συνωμοσιολόγοι και οι ίδιες παραθρησκευτικές οργανώσεις, που έκαναν τα αντιεμβολιαστικά κηρυγμάτα κατά την περίοδο της πανδημίας. Χωρίς να είμαι ειδικός (αφού ούτε και αυτοί είναι) μπορώ να χαρακτηρίσω όλα αυτά τα επιχειρήματα ως ένα κάρο βλακείες που δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Μηχανιώνα: όπως λέμε Σεν Τροπέ

Για μια ακόμα φορά στήθηκαν τα τσαντίρια με σώβρακα, βράκες, κάλτσες, σουτιέν, κινέζικα παιχνίδια, χαλβάδες, λουκουμάδες, κλπ. Για μια ακόμα φορά στήθηκαν επιχειρήσεις – ψητοπωλεία από ποδοσφαιρικές ομάδες ή λέσχες φιλάθλων, απλά για να έχουν έσοδα οι ομάδες. Η σάρα και η μάρα, φυλακόβιοι, κλέφτες, ναρκομανείς, γύφτοι αυτές τις μέρες έχουν την τιμητική τους. Νταούλια – ζουρνάδες, ζητιανιά, κλοπές, διαρρήξεις, κατάληψη πράσινων χώρων και μετατροπή τους σε δημόσια ουρητήρια. Βρώμα, μπόχα, δυσωδία, παρακμή. Αυτή είναι η Μηχανιώνα του σήμερα με αφορμή τα εννιάμερα της Θεοτόκου. Ένα θέαμα που δεν τιμά καθόλου τον δήμο μας. Μια θρησκευτική εκδήλωση που δυστυχώς έμεινε στο παρελθόν. 

Γκρέκο μασκαρά

Με λίγο χιούμορ αφιερώνω το παρακάτω τραγούδι (λίγο τροποποιημένο) στους συνδημότες μας για τις επερχόμενες δημοτικές εκλογές:

Τσίρκο παράγκα φίρμα γκρέκα

Πάρκο Μποτάνικο φαλιμέντο

Γκράντε μαέστρο καλαμπόρτζο

«…ραγιάδες και τα παιδιά των παιδιών σας…!»

Αφορμή για το άρθρο λοιπόν η εύλογη, μεγάλη και εσαεί απορία για τις επερχόμενες εκλογές: ΤΙ  ΨΗΦΙΖΟΥΜΕ;!

Πολύς είναι ο «δεμένος» κόσμος  σε πολλά και καθημερινά, που τον «τραβούν» με τον τρόπο τους  προς κάποιο κόμμα ή παράταξη.

 Είναι η «παράδοση»  της οικογένειας, το συγγενολόι, οι φίλοι και οι «φίλοι», η «προοδευτική» παρέα στο καφενείο, οι «παραθυράκηδες», το «μπούγιο» που σίγουρα ξέρει κάτι περισσότερο, μέχρι και  η στομφώδης και γεμάτη έπαρση  φωνή της γραμματέως που τηλεφωνεί (εκλογές γαρ) από …”το πολιτικό γραφείο” του κου τάδε αρχιϋποκριτή –πολιτευτή-αρχιψεύταρου, για να διαφημίσει το λαμόγιο αφεντικό της,  πιστεύοντας μάλιστα ότι κάνει και μεγάλη… τιμή σ΄ αυτόν που δέχεται το τηλεφώνημα. 

Mα «βάζει» ακαριαίως μυαλό μόνο αν πάρει απάντηση του στυλ: «Τους χαιρετισμούς μου στον απατεώνα το αφεντικό σου».

Μαυροματάτσηδες και Τσαμασλάτσηδες

Η εξουσία δεν είναι μέσο, είναι σκοπός. (Τζωρτζ Όργουελ, 1903-1950, Βρετανός συγγραφέας)

Εκόντες –άκοντες λοιπόν διαβάζουμε τα  πομπώδη άρθρα σου κ. Μαυρομάτη μιας και «προσπαθείς» (ματαίως βεβαίως πάντα) να μας πείσεις για κάτι. Και φυσικά το «κάτι», όσο στολισμένο κι’ αν φαίνεται, δεν είναι τίποτε άλλο από την «κάψα» σου για καινούργιο δημαρχιλίκι. Ε, τουλάχιστον  δεν το κρύβεις….